Interview met

Laura Vlasblom


Op een regenachtige vrijdagochtend ontmoet ik Laura in een business lounge boven de A4. Direct na de kennismaking en een kopje cappuccino, raken we al druk met elkaar in gesprek. Laura is een warm mens en kan leuk vertellen. Ik hang aan haar lippen en begin met een paar standaard vragen.

Lees het volledige interview >>

Interview Laura Vlasblom over co-ouderschap

Op een regenachtige vrijdagochtend ontmoet ik Laura in een business lounge boven de A4. Direct na de kennismaking en een kopje cappuccino, raken we al druk met elkaar in gesprek. Laura is een warm mens en kan leuk vertellen. Ik hang aan haar lippen en begin met een paar standaard vragen.

Laura is 44 jaar, heeft een zoon (Sem) van 11 jaar. Haar man heeft vier kinderen die om het weekend bij hen komen in Amsterdam. Laura doet co-ouderschap met Bastiaan Ragas. Sem was net 2 jaar toen zij en Bastiaan startte met co-ouderschap.

Haar beroep is artiest. Zij runt een artiesten- en evenementenbureau Vak5, zingt zelf nog en spreekt stemmen in voor (teken)films. Sinds kort organiseert zij ook fashion events.

Dat klinkt allemaal heel druk, maar zij heeft dan ook als co-ouder twee weken per maand de tijd om haar creativiteit tot bloei te laten komen. Op een gezonde manier propt zij haar agenda dan vol, zodat zij de weken dat Sem er is er volledig voor hem kan zijn met alle rituelen die bij een gezin horen. Op gezette tijden gezonde maaltijden eten, samen leuke dingen doen. Zij zegt zelf: wij hebben een raar gezin; de ene week zijn mijn man en ik samen, de andere week met Sem en dan ook weekenden met z’n zevenen. Bijna alles of niks. Ik ben Mrs. planning herself; heb drie agenda’s waarin alles voor iedereen en werk gepland staat. Sem zit in Bloemendaal op school. En de kinderen van mijn man zitten in Zoetermeer op school. De schoolvakanties van onze kinderen lopen niet gelijk, het is dan ook vaak een heel gepuzzel om het afgestemd te krijgen. Als iedereen meewerkt, is het mogelijk en tot nu toe gaat dat goed. Dit jaar gaan we voor het eerst met alle kinderen op wintersport. Hier hebben we hard voor gewerkt. Met Sinterklaas en kerst hebben de kinderen geen kadootjes gehad, ze zijn op snowboardles gegaan. We leven hier allemaal erg naartoe en hebben er vreselijk veel zin in.

Bastiaan en Laura zijn allebei artiest en werken op freelance basis. Zij kunnen hun eigen agenda indelen en om die reden was co-ouderschap voor hen heel vanzelfsprekend. We begonnen met twee dagen, later drie dagen en weer later vijf dagen om vervolgens naar om de week te gaan. Sem vindt het prettig, want hij heeft meestal wel twee dagen nodig om weer bij de één of de ander te wennen. Het geeft hem meer rust. Bij papa heeft hij nog 3 half zusjes en bij mama heeft hij een stiefzus en 3 stiefbroers om het weekend. Laura zelf vond het een hele omschakeling en dacht dat een week lang haar kind niet zien, haar zwaar zou vallen.

Hoe ga jij om met het veel te vroege lege nest syndroom?
Ja, dat is ervaren en je er aan overgeven, het is niet anders. Mijn man ziet zijn kinderen ook relatief weinig, terwijl hij ook voor de scheiding een verzorgde ouder was die altijd met zijn kinderen in de weer was. Wij ervaren dan samen die leegte en hebben daar problemen mee. Ik heb het voor mezelf opgelost door een hondje te kopen, lacht zij. Uiteraard heb ik mijn lieve man, maar ik kan in die week dat Sem er niet is veel liefde kwijt aan het hondje. Verder ben ik druk als hij er niet in, dat geeft afleiding. Bastiaan en ik gaan er allebei soepel mee om, in de zin van dat we Sem altijd kunnen opzoeken bij elkaar. Toch vind ik na zoveel jaar, dat je flink moet zijn, maar het blijft onnatuurlijk en een zere plek. Ik dwing mezelf om niet iedere dag contact met hem te zoeken als hij bij zijn vader is. Ik vind dat ik hem ook een leven bij zijn vader moet gunnen. Meestal om de dag hebben we even contact; ik hang wel echt aan hem. Verder regel ik al zijn dingen, zoals tandartsbezoek, kapper etc. Dat wil ik ook heel graag.

Ik breng Sem naar school in Bloemendaal en haal hem daar op. Dat is een hele druk en gelukkig helpt mijn man erg goed mee. Als Sem naar de middelbare school gaat zal het er weer anders uitzien, maar dat wordt de beslissing van Sem. Op dit moment vindt hij het allemaal nog goed zo, hij schakelt heel makkelijk als een kameleon. Dit zal hem een heel bijzonder en wijs mens maken. Gelukkig hangt hij niet heel erg aan zijn vrienden, dit herken ik zowel bij zijn vader als bij mezelf. Als zijn ‘broers’ komen in het weekend, dan moet alles wijken. Dat is heilig voor hem, zijn familie.

Je hoort ook kinderen van 12/13 jaar, die co-ouderschap hebben, dat zij gek worden ven het heen en weer gesjouw en er dan voor kiezen om op één plek te gaan wonen en de andere ouder nog af en toe zien.

Hoe nemen jij en Sebastiaan belangrijke beslissingen over Sem?
In goede harmonie. Ook zijn er punten waar wij allebei anders over denken. Dat spreken we dan uit en zoeken een middenweg. Wij hebben wel een goede vertrouwensband. We gaan ervan uit dat we beiden de juiste intenties hebben, ook al zijn we verschillend. We zijn niet voor niets uit elkaar gegaan, maar doordat we twaalf jaar samen zijn geweest kennen we elkaars normen en waarden. Je gaat allebei een andere kant op met je nieuwe partner, maar ook daar moet je vertrouwen in hebben dat we beiden een partner hebben die een bepaalde standerd heeft die bij ons past. Het is accepteren en soms water bij de wijn doen. School, gezondheid, sport; dat zijn onderwerpen waar wij het geregeld over hebben. Vaak over de telefoon of via de mail. Ik zeg altijd maar zo: “als we allemaal normaal blijven doen en relaxed naar elkaar zijn, dan komt het goed”. Je kunt nu eenmaal niet jouw wil en mening opleggen aan de ander. Dat kon toen je getrouwd was ook niet. Je bent gescheiden en in het andere gezin worden door andere mensen beslissingen genomen, dat moet je accepteren. Ik vind dat wij het heel goed met elkaar doen. Als je af en toe hoort wat andere mensen meemaken, dan weet ik niet wat ik hoor. Je moet je ego aan de kant (kunnen) zetten in het belang van het kind. Ik zie dat vrouwen daar vaak moeite mee hebben, na een scheiding. Ik kan me dan schamen voor mijn eigen geslacht. Zij denken bepaalde rechten te hebben ten aanzien van de kinderen en gaan daar heel ver in.

Heb je nog adviezen voor potentiële co-ouders?
Probeer zoveel mogelijk de harmonie te bewaren en samen te werken, ondanks dat je boos bent of je gekrenkt voelt. Alles in het belang van het kind. Zorg dat het kind niet in een loyaliteitsconflict terechtkomt. Wij hebben ook afgesproken niet over het hoofd van het kind te discussiëren over dagen of andere twistpunten.

Wanneer je kind(eren) bij je ex partner is, probeer dan iets te vinden waardoor je de leegte op een gezonde manier kan invullen. En zorg dat je er veel over praat, niet binnen houden, lekker ventileren!

 

Development by EverDesign ®