Interview met

Laura Vlasblom


Op een regenachtige vrijdagochtend ontmoet ik Laura in een business lounge boven de A4. Direct na de kennismaking en een kopje cappuccino, raken we al druk met elkaar in gesprek. Laura is een warm mens en kan leuk vertellen. Ik hang aan haar lippen en begin met een paar standaard vragen.

Lees het volledige interview >>

Initiatiefnemer

Vera Schilperoort

Co-ouderschap - Vera Schilperoort

Sinds 2000 ben ik samen met mijn ex-vriend Hans co-ouder voor onze nu veertienjarige dochter Maud. Vanaf de eerste dag voelden we ons beiden verantwoordelijk voor haar, maar mijn aandacht ging toch vooral uit naar mijn carrière. Het leeuwendeel van de zorg nam Hans voor zijn rekening. Vandaar dat hij, toen we uit elkaar gingen, voorstelde om in de toekomst als co-ouders voor Maud te zorgen. Destijds kende ik geen enkele co-ouder in mijn omgeving, wel kreeg ik vaak complimenten over hoe wij het geregeld hadden en met elkaar omgingen. Voor mij was het na verloop van tijd de normaalste zaak van de wereld en onze dochter voer er wel bij. Maar ik hoorde ook verhalen van paren die niet goed uit elkaar gingen, met maar al te vaak de kinderen als de dupe.

Co-ouderschap is dus al enkele decennia een bekend en veelgebruikt begrip. Hoe kan het dan dat deze regeling in Nederland nog steeds niet wettelijk is erkend als term voor een (vrijwel) gelijke gezag- en zorgverdeling van gescheiden ouders voor hun kinderen?

Het wordt tijd dat de overheid deze term gaat beschrijven zodat iedereen weet wat hij precies inhoudt en de bestaande onzekerheid wordt weggenomen.

Waar ligt bijvoorbeeld de grens wat betreft tijdsverdeling om nog te kunnen spreken van co-ouderschap? Wanneer komt er een eind aan situaties waarin de ouder bij wie geen kinderen staan ingeschreven ook geen ouderkorting of urgentieverklaring voor een huis krijgt? Het zijn maar enkele voorbeelden van wat ik hoorde van ouders die ik voor dit boek interviewde.

Drie jaar geleden ben ik met dit boek begonnen, omdat ik benieuwd was naar persoonlijke verhalen van ervaringsdeskundigen. Maar waar waren die verhalen? Hoe ik ook zocht, ik kon ze niet of sporadisch vinden. Dan zelf maar een boek samenstellen waarin ik die ervaringsdeskundigen zichtbaar zou maken. Een gewaagd plan, maar ik was vastbesloten. Niet lang nadat ik er in mijn omgeving over begon te vertellen ontstond er een sneeuwbaleffect: van alle kanten kreeg ik spontaan namen door van co-ouders die wellicht zouden willen meewerken. Zij zijn het die, door zich te laten interviewen, mijn plan hebben doen slagen. Daarvoor ben ik ze eeuwig dankbaar.

Het zijn mooie portretten geworden van zowel tal van ouders als van enkele kinderen. Daarbij was het interviewen voor mijzelf vaak een feest van herkenning en ben ik diep onder de indruk van de inzet van deze ouders. Allen kozen met volle overtuiging voor co-ouderschap en zochten telkens naar oplossingen voor problemen die dan ontstaan. Van het inwisselen van een fulltime baan voor zelfstandig ondernemerschap tot het in huis nemen van een au pair. Of co-ouderschap met een verdeling in jaren waar het kind is, in plaats van in weken.

Omdat ik vind dat co-ouderschap onderbelicht is en wordt, heb ik een platform willen bouwen die ervoor zorgt dat er meer aandacht komt voor het onderwerp. Mijn zoektocht naar een technische man die dit mogelijk kon maken, heeft niet lang geduurd. Jurre Duursma had al eerder een (zakelijke) website voor mij gebouwd naar volle tevredenheid. Hij was direct enthousiast om samen met mij dit idee verder uit te werken.

Development by EverDesign ®